11
உங்கள் சாய்ஸ் - Ungal Choice / Re: உங்கள் சாய்ஸ் - 40
« Last post by Pookie on June 08, 2026, 03:08:45 PM »Yes
Friends Are Like Diamonds ! Feel Your Friendship!
News:
Recent Posts
12
நெஞ்சம் மறப்பதில்லை - நினைவுகள் பேசும் நேரம் / Re: நெஞ்சம் மறப்பதில்லை-010 (வெயிலோடு விளையாடி - நாம் மறந்த விளையாட்டுகள்)
« Last post by Madhurangi on June 08, 2026, 02:28:48 PM »சில நினைவுகள் எல்லாம் எப்ப நினைச்சாலும், அப்பிடியே நம்மள ரெக்க கட்டி அந்தப் பழைய காலத்துக்கே கூட்டிட்டுப் போயிடும்ல?
சுற்றிலும் பச்சை பசேல்னு மலைகள் சூழ்ந்த ஒரு சூப்பரான பெண்கள் பாடசாலை எங்களோடது. தமிழ் மொழி, சிங்கள மொழி என ரெண்டு பிரிவுகள் இருந்தாலும், பொதுவான பாடங்கள் எதுவுமே இல்லாததால எங்களுக்குள்ள பெருசா பேச்சோ, பழக்கமோ இருந்ததே இல்லை. ஆனா, அந்த இடைவேளை (Interval) மணி அடிச்ச அடுத்த செகண்ட் எங்களையெல்லாம் ஒண்ணாக்குற ஒரே ஒரு மந்திரச்சொல் — "எல்லே" (Elle)!
நம்ம ஊர் பாரம்பரிய விளையாட்டான எல்லே-னாலே ஒரு தனி மாஸ் தான். கிரிக்கெட்டும் பேஸ்பாலும் கலந்த ஒரு அக்மார்க் லோக்கல் சுவாரஸ்யம்! நல்ல தடிமனான மூங்கில் மட்டையும், டென்னிஸ் பந்தும்தான் இதுக்கு வேணும். ஆனா, எங்ககிட்ட பந்து இல்லைன்னா நாங்க சும்மா இருப்போமா? ஒரு கனமான கல்லை நடுவுல வச்சு, ஷாப்பிங் பாலித்தீன் பைகளால அப்பிடியே சுத்தி நாங்களே ஒரு பந்தைத் தயார் பண்ணிடுவோம். அந்தப் பந்து உடம்புல வந்து "டக்"னு படும்போது வலிக்கிற வலி இருக்கே... அப்பா! ஆனா, அந்த வலி எங்களோட துள்ளலையோ, ஆட்டத்தோட சுவாரஸ்யத்தையோ ஒரு நாளும் குறைச்சதே இல்லை.
விதிமுறைப்படி பார்த்தா, பந்தை ஒருத்தர் தூக்கிப் போடணும். அவர் தூக்கிப் போடுற பந்தை மட்டையால ஓங்கி அடிச்சுட்டு, மூணு எல்லைக் கோடுகளையும் (Bases) நோக்கி வேகமா ஓடணும். ஒரே ஓட்டத்துல எல்லா கோட்டையும் தாண்டி அடிச்ச இடத்துக்கே (Home Base) வந்துட்டா, அது செம கெத்தான 'ஹோம் ரன்'—நம்ம அணிக்கு ஒரு புள்ளி!
ஆனா ட்விஸ்ட்டே இங்கதான் இருக்கு. நாம அடுத்த எல்லையைத் தொடுறதுக்குள்ள, பந்தைப் பிடிச்சவங்க அதை நம்ம மேல எறிஞ்சு "டக்" அடிச்சிட்டா நாம அவுட்! இந்த எறிதல்ல இருந்து தப்பிக்க ஓடித்தான் ஒருநாள் அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சம்பவம் நடந்துச்சு!
அன்னைக்கு ஒரு நாள் ஆட்டம் பயங்கர உச்சக்கட்டத்துல இருக்கு. பந்து என் மேல பட்றக் கூடாதுனு உலகத்தையே மறந்து, கண்ணை மூடிக்கிட்டு எல்லையை நோக்கி உசுரக் குடுத்து ஓடுறேன்... வேகம் கட்டுக்கடங்காம போயிட்டு இருக்கு... டப்புனு யாரோ மேல பலமா மோதி நின்னேன்! கண்ணைத் திறந்து பார்த்தா... அங்கே சாட்சாத் எங்களோட துணை அதிபர் (Deputy Principal) மேடம்!
அவ்வளவுதான், மைதானமே ஒரு செகண்ட் அப்படியே ஸ்தம்பிச்சுப் போச்சு. பந்துல இருந்து தப்பிச்சேன், ஆனா மேடத்தோட மரண திட்டுல இருந்து தப்பிக்க முடியலை. கிழி கிழினு கிழிச்சாங்க! அதுல எனக்குக் கிடைச்ச ஒரே ஒரு பெரிய ஆறுதல் என்னன்னா... அவங்க சிங்கள மொழியில திட்டுனாங்க. அதனால அவங்க பயங்கர கோவமா திட்றாங்கன்னு புரிஞ்சுதே தவிர, என்ன திட்றாங்கன்னு எனக்குப் புரியல! நான் அங்கே திட்டு வாங்கிட்டு நின்னப்போ, என் சிங்களத் தோழிகள் எல்லாம் தூரத்துல இருந்து பரிதாபமாவும், அதே சமயம் சிரிப்பை அடக்க முடியாமலும் என்னைப் பார்த்த அந்தப் பார்வை இருக்கே... மதுவின் வரலாற்றுப் பக்கங்கள்ல நீங்காத "வீர தழும்புகள்" அதெல்லாம்! இப்போ நினைச்சாலும் சிரிப்புதான் வருது.
நம்ம நாட்டுல பள்ளி சீருடைனாலே தூய வெண்ணிற பிராக் (Frock) தான். காலையில நாங்க அம்புட்டு அழகா போட்டுட்டுப் போன அந்தப் பால் போன்ற வெள்ளை யூனிஃபார்ம், சாயங்காலம் வீட்டுக்குப் போகும்போது அக்மார்க் பழுப்பு (மண்ணிறம்) கலரா மாறியிருக்கும். அதுக்கு முழுக் காரணமும் நம்ம எல்லே தான்!
பாடப்புத்தகங்கள் செய்யாத ஒரு பெரிய அற்புதத்தை அந்த விளையாட்டு மைதானம் எங்களுக்குச் செஞ்சு காட்டுச்சு. இனமோ, மொழியோ எங்களைப் பிரிக்கலை; ஒரு பாலித்தீன் பந்தும், அந்தத் தூசியும் எங்களை ஒண்ணாக்குச்சு.
மொழிகள் பிரிச்ச இடத்தை, மனசால ஒண்ணாக்குனது அந்த மைதானம்தான். அதுக்கு ஆகச்சிறந்த சாட்சி... இப்பவும் என் போன் காண்டாக்ட்ஸ்ல (Contacts) "Elle Friend"-னு நிறைய சகோதர மொழி நண்பர்களின் பெயர்களை நான் சேவ் பண்ணி வச்சிருக்கேன்!
இன்னைக்கு எத்தனையோ வருஷம் ஓடிப் போச்சு, வாழ்க்கையில எத்தனையோ வசதிகள் வந்தாச்சு. ஆனாலும், அந்த மலைகளுக்கு நடுவுல இருந்த குளிரும், மண்ணிறமா மாறுன அந்த வெள்ளைச் சீருடையும் தந்த சந்தோஷத்தை இப்போ எங்கேயும் காசு கொடுத்து வாங்க முடியலையே! அந்த நாட்கள் திரும்பக் கிடைக்காதா என்ற ஏக்கம் மட்டுமே இப்போ மிச்சம்
சுற்றிலும் பச்சை பசேல்னு மலைகள் சூழ்ந்த ஒரு சூப்பரான பெண்கள் பாடசாலை எங்களோடது. தமிழ் மொழி, சிங்கள மொழி என ரெண்டு பிரிவுகள் இருந்தாலும், பொதுவான பாடங்கள் எதுவுமே இல்லாததால எங்களுக்குள்ள பெருசா பேச்சோ, பழக்கமோ இருந்ததே இல்லை. ஆனா, அந்த இடைவேளை (Interval) மணி அடிச்ச அடுத்த செகண்ட் எங்களையெல்லாம் ஒண்ணாக்குற ஒரே ஒரு மந்திரச்சொல் — "எல்லே" (Elle)!
நம்ம ஊர் பாரம்பரிய விளையாட்டான எல்லே-னாலே ஒரு தனி மாஸ் தான். கிரிக்கெட்டும் பேஸ்பாலும் கலந்த ஒரு அக்மார்க் லோக்கல் சுவாரஸ்யம்! நல்ல தடிமனான மூங்கில் மட்டையும், டென்னிஸ் பந்தும்தான் இதுக்கு வேணும். ஆனா, எங்ககிட்ட பந்து இல்லைன்னா நாங்க சும்மா இருப்போமா? ஒரு கனமான கல்லை நடுவுல வச்சு, ஷாப்பிங் பாலித்தீன் பைகளால அப்பிடியே சுத்தி நாங்களே ஒரு பந்தைத் தயார் பண்ணிடுவோம். அந்தப் பந்து உடம்புல வந்து "டக்"னு படும்போது வலிக்கிற வலி இருக்கே... அப்பா! ஆனா, அந்த வலி எங்களோட துள்ளலையோ, ஆட்டத்தோட சுவாரஸ்யத்தையோ ஒரு நாளும் குறைச்சதே இல்லை.
விதிமுறைப்படி பார்த்தா, பந்தை ஒருத்தர் தூக்கிப் போடணும். அவர் தூக்கிப் போடுற பந்தை மட்டையால ஓங்கி அடிச்சுட்டு, மூணு எல்லைக் கோடுகளையும் (Bases) நோக்கி வேகமா ஓடணும். ஒரே ஓட்டத்துல எல்லா கோட்டையும் தாண்டி அடிச்ச இடத்துக்கே (Home Base) வந்துட்டா, அது செம கெத்தான 'ஹோம் ரன்'—நம்ம அணிக்கு ஒரு புள்ளி!
ஆனா ட்விஸ்ட்டே இங்கதான் இருக்கு. நாம அடுத்த எல்லையைத் தொடுறதுக்குள்ள, பந்தைப் பிடிச்சவங்க அதை நம்ம மேல எறிஞ்சு "டக்" அடிச்சிட்டா நாம அவுட்! இந்த எறிதல்ல இருந்து தப்பிக்க ஓடித்தான் ஒருநாள் அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சம்பவம் நடந்துச்சு!
அன்னைக்கு ஒரு நாள் ஆட்டம் பயங்கர உச்சக்கட்டத்துல இருக்கு. பந்து என் மேல பட்றக் கூடாதுனு உலகத்தையே மறந்து, கண்ணை மூடிக்கிட்டு எல்லையை நோக்கி உசுரக் குடுத்து ஓடுறேன்... வேகம் கட்டுக்கடங்காம போயிட்டு இருக்கு... டப்புனு யாரோ மேல பலமா மோதி நின்னேன்! கண்ணைத் திறந்து பார்த்தா... அங்கே சாட்சாத் எங்களோட துணை அதிபர் (Deputy Principal) மேடம்!
அவ்வளவுதான், மைதானமே ஒரு செகண்ட் அப்படியே ஸ்தம்பிச்சுப் போச்சு. பந்துல இருந்து தப்பிச்சேன், ஆனா மேடத்தோட மரண திட்டுல இருந்து தப்பிக்க முடியலை. கிழி கிழினு கிழிச்சாங்க! அதுல எனக்குக் கிடைச்ச ஒரே ஒரு பெரிய ஆறுதல் என்னன்னா... அவங்க சிங்கள மொழியில திட்டுனாங்க. அதனால அவங்க பயங்கர கோவமா திட்றாங்கன்னு புரிஞ்சுதே தவிர, என்ன திட்றாங்கன்னு எனக்குப் புரியல! நான் அங்கே திட்டு வாங்கிட்டு நின்னப்போ, என் சிங்களத் தோழிகள் எல்லாம் தூரத்துல இருந்து பரிதாபமாவும், அதே சமயம் சிரிப்பை அடக்க முடியாமலும் என்னைப் பார்த்த அந்தப் பார்வை இருக்கே... மதுவின் வரலாற்றுப் பக்கங்கள்ல நீங்காத "வீர தழும்புகள்" அதெல்லாம்! இப்போ நினைச்சாலும் சிரிப்புதான் வருது.
நம்ம நாட்டுல பள்ளி சீருடைனாலே தூய வெண்ணிற பிராக் (Frock) தான். காலையில நாங்க அம்புட்டு அழகா போட்டுட்டுப் போன அந்தப் பால் போன்ற வெள்ளை யூனிஃபார்ம், சாயங்காலம் வீட்டுக்குப் போகும்போது அக்மார்க் பழுப்பு (மண்ணிறம்) கலரா மாறியிருக்கும். அதுக்கு முழுக் காரணமும் நம்ம எல்லே தான்!
பாடப்புத்தகங்கள் செய்யாத ஒரு பெரிய அற்புதத்தை அந்த விளையாட்டு மைதானம் எங்களுக்குச் செஞ்சு காட்டுச்சு. இனமோ, மொழியோ எங்களைப் பிரிக்கலை; ஒரு பாலித்தீன் பந்தும், அந்தத் தூசியும் எங்களை ஒண்ணாக்குச்சு.
மொழிகள் பிரிச்ச இடத்தை, மனசால ஒண்ணாக்குனது அந்த மைதானம்தான். அதுக்கு ஆகச்சிறந்த சாட்சி... இப்பவும் என் போன் காண்டாக்ட்ஸ்ல (Contacts) "Elle Friend"-னு நிறைய சகோதர மொழி நண்பர்களின் பெயர்களை நான் சேவ் பண்ணி வச்சிருக்கேன்!
இன்னைக்கு எத்தனையோ வருஷம் ஓடிப் போச்சு, வாழ்க்கையில எத்தனையோ வசதிகள் வந்தாச்சு. ஆனாலும், அந்த மலைகளுக்கு நடுவுல இருந்த குளிரும், மண்ணிறமா மாறுன அந்த வெள்ளைச் சீருடையும் தந்த சந்தோஷத்தை இப்போ எங்கேயும் காசு கொடுத்து வாங்க முடியலையே! அந்த நாட்கள் திரும்பக் கிடைக்காதா என்ற ஏக்கம் மட்டுமே இப்போ மிச்சம்
13
GENERAL / Re: Did you know that 🤔🤔🤔
« Last post by MysteRy on June 08, 2026, 01:17:39 PM »
I came across a story that really makes you stop and think.
When Henry Ford arrived in England, he was already a multimillionaire and one of the most famous people in the world. His name was synonymous with an entire automotive revolution. One would expect luxury, five-star hotels, and the finest comforts. But something very different happened.
Ford calmly approached the counter and asked… where he could stay at the cheapest place in town.
The clerk was confused. A worn coat. A simple suitcase. A quiet, composed voice. But after taking a closer look, he realized who was standing in front of him.
— Excuse me… are you Mr. Ford?
— Yes, I am, he replied plainly.
The clerk, still surprised, said:
— Your son usually stays in luxury hotels and wears the finest suits. And you… you’re asking for the cheapest option, dressed more modestly than most. Why?
Ford smiled gently and answered simply:
“I don’t need anything more than a place to sleep. Wherever I go, I remain Henry Ford. And this coat belonged to my father. It keeps me warm. That’s enough.”
After a brief pause, he added quietly:
“My son still has a lot to learn. He worries too much about what others think. I’ve learned that you don’t have to pay for approval. I didn’t become wealthy by spending money — I became wealthy by knowing what truly matters and what doesn’t.”
✨ A lesson wrapped in humility
True wealth isn’t found in what you display, but in what you understand.
You are not your clothes, the hotel you sleep in, or the numbers in your bank account.
You are who you are — wherever you are.
14
GENERAL / Re: Did you know that 🤔🤔🤔
« Last post by MysteRy on June 08, 2026, 01:12:29 PM »
Snoopy wasn’t born from pure imagination — he was born from a childhood memory filled with love.
One of the most iconic comic characters in the world grew out of deeply personal memories of his creator, Charles M. Schulz. The inspiration behind Snoopy was Spike, the dog from Schulz’s childhood.
Spike was a mixed-breed dog with black-and-white fur. Nothing extraordinary at first glance — yet to a young boy, he was everything. Schulz often said that Spike showed an unusual level of intelligence and sensitivity, understanding nearly fifty words, something remarkable for that era.
In a few photographs from 1935, you can see 13-year-old Charles in Saint Paul, Minnesota, sharing a drink with the dog who would one day become the soul of Snoopy. At the time, no one could have imagined that this quiet moment would echo through pop culture history.
Schulz fondly remembered their small daily rituals:
sending Spike down to the basement to fetch a potato,
their long “conversations,”
and the dog’s constant companionship.
That same curiosity, loyalty, and playful spirit shaped Snoopy’s dreamy, creative personality — the one generations around the world came to love.
Even Snoopy’s famous fondness for root beer traces back to those childhood moments.
Spike wasn’t just Schulz’s first companion.
He was the spark that brought to life one of the most beloved — and deeply human — characters in popular culture.
Sometimes the greatest creations begin in the simplest places:
a child, a dog,
and a bond that lasts forever.
15
பயண கட்டுரைகள் - NATURE AND TRAVEL / Jeju Islands Bucket List
« Last post by MysteRy on June 08, 2026, 01:02:11 PM »
16
பயண கட்டுரைகள் - NATURE AND TRAVEL / Hvar Bucket List
« Last post by MysteRy on June 08, 2026, 12:50:41 PM »
17
பயண கட்டுரைகள் - NATURE AND TRAVEL / Galapagos Islands Bucket List
« Last post by MysteRy on June 08, 2026, 12:49:15 PM »
18
பயண கட்டுரைகள் - NATURE AND TRAVEL / Capri Bucket List
« Last post by MysteRy on June 08, 2026, 12:44:37 PM »
19
பயண கட்டுரைகள் - NATURE AND TRAVEL / Bora Bora Bucket List
« Last post by MysteRy on June 08, 2026, 12:42:19 PM »
20
Birthday Wishes,Special & Festival Wishes - LATEST / Re: Wish you Happy Birthday Ms. PURPLE (Vijis) & Mr. LENIN
« Last post by Evil on June 08, 2026, 12:19:04 PM »Happy Birthday purple samyioo happy birthday lenin machioo