16
« Last post by Oonjal on June 05, 2026, 10:22:06 AM »
"வெயிலில் போகாதே, கருப்பாகிடுவே!" என்று இன்று குழந்தைகளிடம் சொல்லப்படும் வார்த்தைகள், ஒரு காலத்தில் நான் கேட்டே அறியாத வார்த்தைகள். அந்தக் காலத்தில் வெயில் என்பது வெளியே ஓடி விளையாட அழைக்கும் நண்பன். கோடை விடுமுறை வந்தாலே தெருவெங்கும் குழந்தைகளின் சிரிப்புச் சத்தம் நிறைந்திருக்கும்.
அப்போது கைப்பேசி, இணையம் என்று எதுவும் எங்கள் ஊரில் இல்லை. வெயிலோடு சேர்ந்து விளையாடிய விளையாட்டுகளே எங்கள் உலகமாக இருந்தன. நண்பர்களின் சிரிப்பும் ஓட்டமும் எங்கள் தெருவையே கலகலப்பாக்கும். பெரியவர்கள் எல்லாம் வீட்டுக்குள் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்க, எங்களுக்கு கிட்டிப்புள், கோலி, நொண்டி, கண்ணாமூச்சி, பாண்டி, கபடி என்று ஒவ்வொரு விளையாட்டும் ஒரு தனி உலகமாக இருந்தது.
வெயில் உச்சத்தில் இருந்தாலும், "இன்னும் ஒரு ரவுண்டு மட்டும்!" என்று விளையாட்டை நீட்டித்த நாட்கள் அவை. எவ்வளவு நேரம் விளையாடினாலும் சோர்வு என்பதே தெரியாது. கண்ணாமூச்சி விளையாடும் போது மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் தவித்த தருணங்கள், கபடி விளையாட அழைக்கும் போது "ஐயோ, நான் வரலை!" என்று ஓடுவதும், நொண்டி விளையாடும் போது ஒரு காலில் துள்ளி வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற ஆசையும்—எல்லாமே இன்று நினைத்தாலும் புன்னகையை வரவழைக்கின்றன.
காலையில் சூரியன் உதித்தவுடன் தெருவின் முனையிலிருந்த பெரிய வேப்பமரத்தின் கீழ் எல்லோரும் கூடுவோம். முதலில் கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு. ஒருவன் கண்களை மூடி எண்ணிக்கொண்டிருக்க, மற்றவர்கள் வீடுகளின் பின்னாலும் மரங்களின் அருகிலும் ஒளிந்துகொள்வோம். யார் முதலில் பிடிபடுகிறார்களோ, அவர்களே அடுத்த முறை கண்களை மூட வேண்டும். அந்தப் பதட்டமும் சிரிப்பும் இன்றும் நினைவில் பசுமையாக இருக்கிறது.
மதிய வெயில் கொளுத்தினாலும் எங்களுக்கு அதைப் பற்றிக் கவலை இருந்ததில்லை. நொண்டி விளையாட ஒரு காலை மடக்கிக்கொண்டு தாவித் தாவி ஓடுவோம். சில நேரங்களில் தவறி கீழே விழுந்தாலும், சிரித்துக்கொண்டே மீண்டும் எழுந்து விளையாடத் தொடங்கிவிடுவோம்.
மாலையில் கோலி, பம்பரம்,கபடி போன்ற விளையாட்டுகள் தொடங்கும். பம்பரத்தை சாட்டையால் சுற்றி சுழற்றுவதில் யார் திறமையானவர் என்று போட்டி நடக்கும். அந்த உற்சாகத்தை சொல்ல வார்த்தைகளே இல்லை.
சூரியன் மறைந்து இருள் சூழ ஆரம்பித்த பிறகும் விளையாட்டு முடியாது. அம்மா கூப்பிடும் சத்தம் கேட்ட பிறகுதான், "நாளையும் இதே நேரம் விளையாடுவோம்!" என்று சொல்லிக்கொண்டு அனைவரும் வீடு திரும்புவோம். உடல் முழுவதும் வியர்வை, கால்களில் மண், முகத்தில் சோர்வு இருந்தாலும், மனம் மட்டும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருக்கும்.
வெயிலோடு ஓடி விளையாடிய அந்த நாட்களின் மகிழ்ச்சியே வேறு. நண்பர்களின் சிரிப்பு, மண்ணின் வாசனை, தோல்வியிலும் வெற்றியிலும் பகிர்ந்த சந்தோஷம்—இவை அனைத்தும் எங்கள் குழந்தைப் பருவத்தின் பொக்கிஷங்கள்.
இன்று தொழில்நுட்பம் வளர்ந்துவிட்டது. கைப்பேசி திரைகளுக்குள் பல விளையாட்டுகள் வந்துவிட்டன. ஆனால் அவை தரும் மகிழ்ச்சி, நண்பர்களோடு சேர்ந்து மண்ணில் விழுந்து எழுந்து விளையாடிய அந்த உணர்வுக்கு ஈடாகுமா?
வெயில் இன்னும் அதே வெயில்தான். தெருக்களும் அதே தெருக்கள்தான். ஆனால் மாறியது நம் வாழ்க்கைமுறை. நாம் மறந்துபோன அந்தப் பழைய விளையாட்டுகள் வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; நட்பு, ஒற்றுமை, தோல்வியை ஏற்கும் மனப்பக்குவம், வெற்றியை பகிரும் மகிழ்ச்சி—இவை அனைத்தையும் கற்றுத்தந்த ஆசிரியர்கள்தான் அந்த விளையாட்டுகள்.
இன்றும் எங்கோ ஒரு மூலையில் அந்தப் பழைய விளையாட்டுகள் நம்மை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கின்றன. ஒரு முறை கைப்பேசியை ஒதுக்கிவைத்து, வெயிலோடு மீண்டும் விளையாடச் சென்றால், நம் குழந்தைப் பருவம் மீண்டும் நம்மை கட்டியணைக்கும்.
ஏனெனில் சில நினைவுகள் வயதாகாது; அவை வெயிலோடு சேர்ந்து என்றும் நம் மனதில் விளையாடிக்கொண்டே இருக்கும்...
Recent Posts.png)
