14
« Last post by Madhurangi on June 19, 2026, 03:21:26 PM »
சின்ன வயசுல இருந்தே எல்லாரும், "அடடா... ரொம்ப பொறுமையான பொண்ணுப்பா நீ, நல்லா matured-ஆ நடந்துக்கிறா" அப்படின்னு சொல்லி சொல்லியே... நான் என்ன நினைக்கிறேன்னு மத்தவங்ககிட்ட open up ஆகுறதே ஒரு immatured-ஆன விஷயம் போல என் ஆழ்மனசுல பதிஞ்சுடுச்சு. Friends-ஓட trip போகணும்னா, *"அவங்க கூட இந்த ஒரு பொண்ணு வந்தா மட்டும் தான் வீட்டுல permission தருவோம்"*னு சொல்வாங்களே... அந்த ஒரு பொறுப்பான நபர் நானாத்தான் இருப்பேன். Friendship-ல கூட எப்பவுமே எனக்கு ஒரு parenting position-ல இருக்கிற feeling தான் கிடைச்சது.
அம்மா அப்பா சொல்றதை மட்டுமே கேட்டுட்டு சமத்தா, speed breaker கூட இல்லாம smooth-ஆத்தான் வாழ்க்கை போயிட்டு இருந்தது. ஆனா ஒரு நாள்...
என் வாழ்க்கையில, *"இனி மொத்த சந்தோஷமுமே இதுதான்... இதை நாம இழக்கவே கூடாது"*னு நம்பியிருந்த ஒரு விஷயத்தை இழந்து நின்னேன். யார்கிட்டயும் open up ஆகி பழக்கமில்லாததால, உள்ளுக்குள்ளேயே இறுகிப் போய் கிடந்தேன். கூட இருக்கிறவங்களும் என்னை ஏதோ ஒரு 'கண்ணாடி பாத்திரத்தை' கையாளுறது போல ரொம்ப எச்சரிக்கையா நடத்துறதைக்கூட என்னால தாங்கிக்க முடியாம இருந்த தருணம் அது. அப்போதான் எனக்கு அறிமுகமானது FTC.
பரந்த உலகத்துல நீயும் ஒரு சாதாரண ஜீவன் தான் அப்படின்னு என்னை அப்படியே ஏத்துக்கிட்ட இந்த FTC சமூகம் ரொம்பவே ஆறுதலைத் தந்தது. அதனாலயே இங்கே அடிக்கடி வர ஆரம்பிச்சேன்.
நான் யார்னு தெரியாம, என் முகம் கூட பார்க்காம, வெறும் நட்பை மட்டுமே பாராட்டும் நண்பர்கள்! அவங்க வீட்டு குடும்ப நபர்களைக் கூட என்கிட்ட பேச வைக்கிற அளவுக்கு என் மேல அவங்க வச்சிருக்க நம்பிக்கை! ஆரோக்கியமான, ரசிக்கத்தக்க போட்டிகள், கவிதைகள், RJ-னு... எனக்குள்ள எப்பவோ புதைஞ்சு போயிருந்த என் குழந்தைத்தனத்தையும், ரசனையையும் தட்டி எழுப்பினது இந்த FTC தான்.
இங்கே எத்தனை வகையான நண்பர்கள்... எவ்வளவு உணர்வுகள்! தப்பான மனிதர்களை ஒரு சின்ன சிரிப்போட, *"Sorry bro... நான் அதுக்கு சரிப்பட்டு வரமாட்டேன்"*னு கடந்தும் போயிருக்கேன். அதே சமயம், சில good souls-ஐப் பார்க்கும்போது, *"மாட்டினியா பம்பரக்கட்டை மண்டையா... வாலே!"*னு என் friendship zone-குள்ள இழுத்துப் போட்டுக்கவும் செஞ்சிருக்கேன். அடிக்கடி பேசாட்டியும் என் நட்பும் அன்பும் எப்பவும் குறையாதுங்கிறதை, என் real life friends போலவே இந்த FTC நண்பர்களும் புரிஞ்சுக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.
சில நேரங்கள்ல, *"இவ்வளவு அன்புக்கும் நட்புக்கும் நாம என்ன தகுதி வச்சிருக்கோம்?"*னு யோசிக்க வைக்கிற அளவுக்கு ஒவ்வொருத்தரும் என் மேல காட்டுற அன்பு என்னை நெகிழ வைக்கும்.
இங்கே பேரைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல விரும்பாட்டியும், என் மனசுக்கு நெருக்கமான சில மனிதர்கள் இருக்காங்க:
*"எனக்கு சித்தி எல்லாம் வேணாம்... அக்கா தான் வேணும்"*னு அடம் பிடிச்சு, நான் அக்காவா ஏத்துக்கிட்ட ஒரு அன்பு.
*"பாராட்டுறியா... நீயா? அதுக்கெல்லாம் வாய்ப்பே இல்லையே!"*னு தன் அன்பைக் கூட ஒரு terrorism mixed-ஆ காட்டும் குறும்புக்கார நட்பு.
*"இம்புட்டு talent-ஓட உங்களை எப்படி manufacture பண்ணுனாங்க?"*னு அவங்க திறமையைப் பார்த்து நான் மயங்கிப் போய் friend ஆன ஒரு நட்பு.
*"என் குடும்பம், என் வேலை"*னு ஒரு குறுகிய வட்டத்துக்குள்ள சுருங்கிப் போயிருந்த என் கையைப் பிடிச்சு, *"வெளில வந்து பாரு"*னு எனக்குப் பொதுநலம் கத்துக் கொடுத்த ஒரு உன்னத நட்பு.
*"Voice தான் nice-ஆ இருக்கும்... ஆனா போடுற counter ஒவ்வொண்ணும் இடி மாதிரி இருக்கும்"* அப்படின்ற மாதிரி எப்பப் பாரு என்னை விடாம வாரிவிட்ற sweet voice வாலு நட்பு.
இப்படி எனக்கு ஒரு Human Library-ஆ, பல மனிதர்களைப் படிக்கிற ஒரு புத்தகச் சாலையா எப்பவும் என் FTC இருந்திருக்கு.
என்னதான் work busy, family busy-னு இருந்தாலும், என் priority list-ல FTC-க்கு தான் எப்பவும் first இடம். உடம்பு முடியாம bed-ல படுத்துட்டு இருந்தப்ப கூட, நான் சொல்லச் சொல்ல எங்க அம்மாவை வச்சு script எழுத வச்சிருக்கேன்! அந்தளவுக்கு ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான நேசம் எனக்கு OU மேலயும், FTC மேலயும் இருந்திருக்கு.
"Ohh... உங்களுக்கு நம்மகிட்ட பேசத்தான் நேரம் இல்லை, OU செய்ய மட்டும் நேரம் இருக்கு, இல்லையா?" – இது என்னைச் சுத்தியிருக்க பல நண்பர்களோட பெரும்பான்மையான குற்றச்சாட்டு!
இனி என் வாழ்க்கையில இன்னும் எத்தனை கஷ்டங்கள் வேணும்னாலும் வரலாம், சந்தோஷங்கள் வரலாம். ஆனா, எல்லாத்தையும் யாருக்கும் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாம... forum கவிதைகளாலயும், stories-லையும் கரைச்சுட்டு, அடுத்த வேலையைப் பார்க்கப் போற மனநிலையைத் தந்த FTC-க்கு நன்றி.
என் இறுதி வரை தொடரும்... FTC-யுடனான இந்த அழகான பயணம்! 💕✨