Recent Posts

11

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை - நினைவுகள் பேசும் நேரம் / Re: நெஞ்சம் மறப்பதில்லை-012 (ஒரு உணவு... ஒரு நினைவு)

« Last post by Thenmozhi on July 02, 2026, 10:07:21 PM »

இந்த உலகத்திலேயே எனக்கு பிடித்தது உணவு தான்.உணவை இரசித்து ருசித்து சாப்பிடுவேன்.ஆனால் அதிகமாக சாப்பிட மாட்டேன்.என் tasteக்கு cook பண்ணி சாப்பிடணும்னு எனக்கு ஆசை.எங்க வீட்டில cookபண்ணலாம்னா அம்மா சொல்லுவாங்க "கையில் சூடு பிடிக்கும்.அப்புறம் schoolக்கு பதில் சொல்ல முடியாதுன்னு".அம்மாக்கு அவங்கள விட நான் நல்லா cook பண்ணிடுவேன் என்று பொறாமை அப்படின்னு சொல்லிட்டு போயிட்டேன்.

விடுமுறையில்  பாட்டி வீட்டுக்கு போனபோது பாட்டியை கேட்டிருந்தேன் "பாட்டி எனக்கு cookபண்ண ஆசையா இருக்கு. அம்மா விடமாட்டேங்கிறாங்க.நீங்க விடுவீங்களா" அப்படின்னு.அப்போது எனக்கு பத்து வயது."இந்த வயதில் தான் நானும் cook பண்ணேன்.வா உனக்கு சொல்லிக் கொடுக்கிறேன்" என்று பாட்டி தான் எனக்கு சொல்லிக் கொடுத்தாங்க.

பாட்டி பொருட்களை எடுத்துட்டு வா,கழுவிட்டு வா என்று சொல்லிகிட்டு இருந்தாங்க."பாட்டி என்கிட்ட வேலை வாங்க கூடாது.cooking only தான் எனக்கு சொல்லிக் கொடுக்கணும் அப்படின்னு பாட்டிகிட்ட சொல்லிட்டேன்.

பாட்டி வீட்டில் விறகு அடுப்பு இருக்கும்.விறகை cross பண்ணி வைக்கணும்.first சிறிய விறகுகளை வைத்து தீ மூட்டனும் என்று விறகு அடுப்பு எப்படி மூட்டுறதுன்னு சொல்லிக் கொடுத்தாங்க.தீ மூட்டி சோறு ஆக்குவதற்கு பானையில் தண்ணி வைத்து கொதிக்க விட சொன்னாங்க.அரிசியை எவ்வாறு களைந்தெடுப்பது என்றும்,சோறு வேந்துடுச்சா என கையில் எடுத்து பார்க்க சொன்னாங்க.அப்புறம் கஞ்சி வடிக்கிறது எப்படின்னு அதிலேயே வடிச்சு காமிச்சாங்க.வடித்த கஞ்சியில் உப்பு, தேங்காய் பால் விட்டு குடிக்க கொடுத்தாங்க.அந்த tasteக்கு எந்த சூப்பும் ஈடாகாது.

பாட்டி சொன்னாங்க first நீ உருளைக்கிழங்கு குழம்பும்,பருப்புக்கறியும் கத்துக்கோன்னு."நீங்க சொல்லி மட்டும் கொடுக்கணும்.கை வைக்க கூடாது என்று நான் சொல்லிட்டேன்.பாட்டி vegetables cut பண்றது சொல்லிக் கொடுத்தாங்க.நான் என்ன பண்ணுனேனா பாட்டி சொன்ன sizeஐ வச்சு வெஜிடேபிள் cutபண்ணிட்டு இருந்தேன்.அதைப் பார்த்து தாத்தா சொன்னாங்க "பார் என் பேர்த்தி எப்படி அளந்து அளந்து வெட்டுறா"அப்படின்னு.பாட்டி சிரிச்சுக்கிட்டே இப்படி அளந்து வெட்ட தேவையில்லமா.கண் மட்டத்துக்கு பார்த்து வெட்டினால் போதும் அப்படின்னு சொன்னாங்க.அன்று தான் நான் வெஜிடேபிள் வெட்ட கத்துக்கிட்டேன்.

பருப்புக்கறி வைக்கிறது சொல்லிக் கொடுத்தாங்க.எப்படி உப்பு கரெக்டா இருக்கு அப்படின்னு பார்க்கிறது,கரண்டியால் கறி எடுத்து கையில விட்டு சுவைத்துப் பார்க்கலாம் .இல்லன்னா smell பண்ணி பார்க்கலாம் அப்படின்னு சொன்னாங்க.எனக்கு பிடித்தது smell பண்ணி கரெக்ட்டா இருக்கான்னு பார்க்கிறது.அப்படியே உருளைக்கிழங்குக்கறி  வைக்கிறதும் சொல்லிக் கொடுத்தாங்க.

பாட்டி சொன்னாங்க "விறகு தாத்தா எடுத்து வச்சிருக்காங்க அதை எடுத்துட்டு வா" அப்படின்னு.நான் போய் பார்த்தேன்.அங்கே தாத்தா விறகு வெட்டிய கோடரி இருந்தது.தாத்தா பண்ணது போல நானும் விறகு வெட்ட கோடரி எடுத்தேன்.அந்தக் கோடரியின் பிடி என் கையில வந்து அடித்து விட்டது.ஐயோ அம்மானு கத்தினேன்.என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டாங்க.எதுவும் இல்ல பாட்டி என்று சொல்லி கையை மறைச்சுகிட்டே போயிட்டேன்.அப்புறம் பார்த்தா என் சுட்டு விரல் நகம் black colourஆக வந்துடுச்சு.waterல கழுவி பார்த்தேன் போகல.தாத்தா வந்ததும் தாத்தா கிட்ட காமித்தேன்.தாத்தா என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டாங்க. திட்டுவாங்கன்னு "என் shoeஎடுக்க போனேன்.stand கையில் விழுந்திருச்சு"அப்படின்னு சொன்னேன்.தாத்தா பாட்டிக்கு தான் திட்டு.

தாத்தா first நான் cookபண்ண உணவு சாப்பிட்டாங்க.ஆஹா "என் பேர்த்தி எவ்வளவு tasteஆ cook பண்ணி இருக்கா"அப்படின்னு சொன்னாங்க."உண்மையா சொல்றீங்களா தாத்தா"  என்று கேட்டேன்."பாட்டி,உங்க அம்மாவை விட நீ நல்லா cook பண்ற" என்று தாத்தா சொன்ன அந்த வார்த்தை தான் இன்று வரை என்னை cookingமேல ஆர்வத்தை காட்டிக்கிட்டு இருக்கு.அப்புறம் நான்,அப்பா,அம்மா,அண்ணா,பாட்டி எல்லோரும் ஒன்றாக சாப்பிட்டோம்.அண்ணா நீயா cook பண்ணா அப்படி என்று ஒரு கேள்வி.

எல்லோரும் ஒற்றுமையாக ஒன்று கூடி நான் சமைத்த முதல் உணவை சாப்பிட்டது எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியான உணர்வு என்றும் மனதில் நினைவாக...

அழகிய நினைவுகளை பகிர்வதற்கு சந்தர்ப்பம் அளித்த NM teamக்கு நன்றிகள்.

12

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை - நினைவுகள் பேசும் நேரம் / Re: நெஞ்சம் மறப்பதில்லை-012 (ஒரு உணவு... ஒரு நினைவு)

« Last post by Rahmathulla on July 02, 2026, 10:06:44 PM »

   
  அண்ணா செய்த செயல்


எனக்கு பூரணம்  ரொம்ப பிடிக்கும். அந்த நினைவு பகிர்ந்து  கொள்கிறேன்..

அப்பா இருக்கும் போது நடந்த விஷயம்.  ரமலான் மாதம்  30நாள் நோன்பு நோற்க்கும்  மாதம்.. அந்த மாதம் கடைசி 10நோண்பில்
வீட்ல  அம்மா & பாட்டி   & மாமி எல்லாம் சேர்ந்து பலகாரம் செய்வாங்க...

வருடத்தில் இரு முறை பலகாரம் எங்க வீட்டுல செய்வது  வழக்கம்.

ரமலான் மாதம் & ரமலான் முடிந்த பிறகு 4 மாதம் கழித்து  பூரணம்  பாத்திஹா னு  ஒரு மாதம் வரும் அப்போ ரெடி பண்ணுவாங்க.

முறுக்கு, எள்ளு சீடை, பூரணம் எல்லாம்  ரெடி பண்ணுவாங்க..

அந்த டைம் எங்க அண்ணா ரமலான் நோன்பு வைத்தால் 1month.  எங்க மட்டன் கடைக்கு  போக மாட்டான் ..

அப்பா ஏன் டா இன்னும் பொழப்ப பார்க்கனும் எண்ணம் வரைலயா னு கேட்ட உடனே இவனுக்கு கோபம் வந்து எங்க அம்மா  எல்லாம் ரெடி  பண்ணின
பூரணத்தை  கோபப்பட்டு மிதி மிதி மிதி னு  எல்லாத்தையும் மிதுச்சுட்டான்..

 அதுக்கு அவன் சொல்லறான் நான் என்ன இந்த   மாதம் மட்டும் தானே வரலை வருஷம்  முழுவதுமா வராமல் இருக்கேன் என்று சொல்லுறான்..

எங்க அக்கா  தான் அண்ணாவை சத்தம் போட்டு.. அம்மா அப்பா எல்லாம் அவனை திட்டி  விட்டாங்க..

எனக்கு அந்த நேரம்  ஒரே அழுகை ஏன்டா இப்படி பண்ணின   சாப்பிடும் பொருள் a
என்று சொல்லி எனக்கு பிடிச்ச snacks செய்யும் பொழுது தான் உங்க மகனுக்கு கோபம் வருமா.. என்று சொல்லி அவனை சத்தம் போட்டேன் அவன் அதை காதுல வாங்கல .. Room kulla போயிட்டான்..

இனி அம்மாவிடம் நான் எப்படி மறுபடியும் பூரணம் ரெடி  பண்ணுங்கனு  கேட்பேன்...

அதற்கும் இனி வாய்ப்பு இல்லை..
எனக்கு அந்த மிதி பட்ட பூரணத்தை பார்க்க பார்க்க எங்க அண்ணா மேல இன்னும் கோபம் தான் அதிகமானது.. ஆசை பட்ட snacks   பூரணம் சாப்பிட முடியலனு...

நான் அவனை திட்டினாள்.. இன்னும் வீட்ல சண்டை பெருசா தான் வரும்னு நெனச்சுட்டு
பொறுமையா இருந்தேன்..

மறுநாள் அம்மா முறுக்கு அதற்கு அடுத்த நாள் எள்ளு சீடை ரெடி பண்ணாங்க...

பகல் full ah நோன்பு இருக்கும்  நேரம் இரவில் அந்த முறுக்கு, எள்ளு சீடை சாப்பிடுவேன்...
கடையில் order செய்து வாங்கி சாப்பிட்டால் கூட ருசி இருக்காது..

வீட்ல அம்மா & பெரியவர்கள் கை பக்குவம் போல் எங்கும் வராது  அவ்ளோ சுவையா இருக்கும்.. பூரணம், எள்ளு சீடை, முறுக்கு..


எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்த Snacks பூரணம் இல்லாத போது  ரொம்ப மனசு கஷ்டமா இருந்தது..
 
அம்மா ஆசையா ஆசையா ரெடி பண்ணின அம்மாக்கும் & மாமி, பாட்டி எல்லாம் வேதனை பட்டது தான் மிச்சம்..

அடுத்தடுத்து ரமலான் நோன்பு வரும் பொழுது எங்க அண்ணா செய்த செயல் தான் நியாபகம் வரும்..

இந்த வருடம் ரமலான் time la கூட வீட்ல பேசுவோம்  அண்ணா, அண்ணா wife ta அம்மா சொல்லவாங்க இந்த மாதிரி  அவன் செய்துட்டான் என்று... அண்ணா wife சொல்லும் என்னால நம்ப முடியலனு..
 இவரா இப்படி செய்தார் என்று...

பூரணம் snacks என்றும் மறக்க முடியாத ஒரு உணவு ஒரு நினைவு..

இப்போ அப்பாவும் இல்லை அப்பா இறந்து விட்டார்.. கடந்த கால நினைவுகள் என்றென்றும் என் மனதில்  நிலைத்திருக்கும் நினைவுகள்..

நன்றி

13

Birthday Wishes,Special & Festival Wishes - LATEST / Re: Wish you Happy Birthday Mr. VIKRAM & Ms. MINNIE

« Last post by BeeMa on July 02, 2026, 09:15:46 PM »

Wishing you both a very Happy Birthday, Mr. Vikram & Ms. Minnie! 🎂
May your special day be filled with joy, good health, happiness, and countless wonderful memories. Wishing you both a fantastic year ahead. Have an amazing celebration! 🎈🎁

14

பொதுப்பகுதி / Re: என் கதை... என் பயணம்... என் அடையாளம்.

« Last post by JsB on July 02, 2026, 07:41:48 PM »

கைஎழுத்து... நட்பின் அமைதியான சாட்சி

இடைநிலைப் பள்ளியில்
படித்துக் கொண்டிருந்த காலம் அது.
என்னுடைய கைஎழுத்தும், என்னுடன் படித்த
தோழியின் கைஎழுத்தும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியாக இருந்தது.

ஒரு நாள் கணிதத் தேர்வில் நான் செய்த தவறுக்காக
கணக்கு ஆசிரியர் மிகவும் கோபமடைந்தார்.
ஆனால் கைஎழுத்து ஒன்றுபோல் இருந்ததால்,
தவறு செய்தது நானென்பதை அறியாமல்,
எனக்குப் பதிலாக என் தோழியையே அழைத்து அடித்துவிட்டார்.

அந்த நொடியில் நான் அனுபவித்த குற்ற உணர்வை
வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது. தவறு என்னுடையது...
ஆனால் தண்டனை வாங்கியது என் தோழி.
அந்தச் சம்பவம் எனக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தை கற்றுக்கொடுத்தது.

சில நேரங்களில் உண்மை தாமதமாகத் தெரிந்தாலும்,
மனசாட்சி மட்டும் உடனே நம்மைத் தண்டித்துவிடும்.
இன்றும் அந்த நிகழ்வை நினைத்தால்,
என் தோழியின் அன்பும் பொறுமையும்,
அந்தப் பள்ளி நாட்களின்
இனிய நினைவுகளும் மனதில் மீண்டும் மலர்கின்றன.

15

பொதுப்பகுதி / Re: என் கதை... என் பயணம்... என் அடையாளம்.

« Last post by JsB on July 02, 2026, 07:30:34 PM »

என் மனதை கொள்ளையடித்த சிவப்பு வண்ணம்... ❤️


வண்ணங்கள் பல இருந்தாலும்,
என் இதயத்தை
முதலில் கவர்ந்தது சிவப்பு வண்ணம்தான்.

சிவப்பு என்பது ஒரு நிறம் மட்டுமல்ல...
அது உணர்வுகளின் மொழி...
அன்பின் அடையாளம்...
தைரியத்தின் சின்னம்...
உற்சாகத்தின் வெளிப்பாடு...
வாழ்க்கையின் துடிப்பு...
ரோஜாவில் சிவப்பு...
சூரிய உதயத்தில் சிவப்பு...
மாலையின் வானத்தில் சிவப்பு...
ஒவ்வொரு காட்சியும் மனதை
வேறொரு உலகத்திற்கு
அழைத்துச் செல்கிறது.

சிவப்பு வண்ணத்தைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்,
வாழ்க்கையை இன்னும்
அழகாக வாழ வேண்டும் என்ற
ஆசை பிறக்கிறது.
ஒவ்வொரு நாளையும்
முழு மனதுடன்
ரசிக்க வேண்டும் என்ற
உணர்வு வருகிறது.

எனக்குப் பிடித்த நிறம் என்று
மட்டும் சொல்ல முடியாது...
அது என் மனநிலையைப் பிரதிபலிக்கும்
ஒரு உணர்வு.

என் தன்னம்பிக்கைக்கு ஒரு அடையாளம்...
என் கனவுகளுக்கு ஒரு நிறம்...
என் மனதை
கொள்ளையடித்த சிவப்பு வண்ணம்...
இன்றும் என் கண்களைக் கவர்கிறது...
என் இதயத்தை மகிழ்விக்கிறது...
என் வாழ்க்கைக்கு...
ஒரு புதிய உற்சாகத்தைத் தருகிறது.

சில நிறங்கள் கண்களைக் கவரும்...
ஆனால் சிவப்பு மட்டும்...
என் மனதையே கொள்ளையடித்துவிட்டது. ❤️🌹

16

பொதுப்பகுதி / Re: என் கதை... என் பயணம்... என் அடையாளம்.

« Last post by JsB on July 02, 2026, 07:19:58 PM »

JSB....JCB

"JSB என்று என் பெயரை
'JCB' என்று மாற்றி
எத்தனை பேர் கலாய்த்தாலும்,
அந்த கலாய்ப்புகளுக்கு மத்தியில்
நான் தலை நிமிர்ந்து நிற்கவும்,
தன்னம்பிக்கையுடன் நடக்கவும் வைத்தது
உங்கள் அன்பும், ஆதரவும்,
நம்பிக்கையும் தான். 💙

சில வார்த்தைகள்
காயப்படுத்த முயன்றாலும்,
உங்கள் ஒரு ஊக்கமான வார்த்தை
அந்த காயத்தை ஆற்றிவிட்டது.

சிலர் என்னை சிரிக்க வைத்தார்கள்;
சிலர் என்னை கலாய்த்தார்கள்.
ஆனால் நீங்கள் மட்டும்
என்னை நம்பினீர்கள், மதித்தீர்கள்,
ஊக்கப்படுத்தினீர்கள்.

வாழ்க்கையில் எல்லோருக்கும்
விமர்சனங்கள் வரும்;
எல்லோரையும் திருப்திப்படுத்த முடியாது.
ஆனால் நம்மை உண்மையாக
நேசிப்பவர்களின் அன்பு இருந்தால்
எந்த விமர்சனமும் நம்மை வீழ்த்த முடியாது.

என்னைப் பற்றி பேசுபவர்களுக்கும் நன்றி;
என்னை நம்பி என் பக்கத்தில் நின்றவர்களுக்கும்
இதயப்பூர்வமான நன்றி.
உங்கள் அன்பும் நம்பிக்கையும் இருக்கும் வரை
எந்த கலாய்ப்பும் என்னை தலைகுனிய வைக்காது.
நான் என்றும் தலை நிமிர்ந்து, புன்னகையுடன்,
தன்னம்பிக்கையுடன்
என் பயணத்தைத் தொடர்வேன்.

என்றும் அன்புடனும் நன்றியுடனும்...

💙 JSB 💙

17

பொதுப்பகுதி / Re: என் கதை... என் பயணம்... என் அடையாளம்.

« Last post by JsB on July 02, 2026, 01:18:27 PM »

தொலைந்து போன காலணியைத் தேடிக் கொடுத்த தோழியின் கதை... 🤍

சில நட்புகள் ஒரு சிறிய
உதவியில் தொடங்கும்...
சில நட்புகள்
ஒரு புன்னகையில் மலரும்...
எங்களுடைய நட்பு, ஒருவருக்கொருவர்
துணையாக இருந்த அந்த
எளிய நாட்களில் உருவானது.

ஒருநாள் தொலைந்து போன
காலணியைத் தேடி,
கண்டுபிடித்து கொடுத்த
அந்தச் சிறிய தருணம்...
அது ஒரு காலணியை மட்டும்
திருப்பிக் கொடுத்த சம்பவம் அல்ல...
அது நம்பிக்கையையும், அன்பையும்,
"நான் உனக்காக இருக்கிறேன்" என்ற
உணர்வையும் தந்த தருணம்.

அதன் பிறகு பல ஆண்டுகள் கடந்தன...
வாழ்க்கை மாறியது...
சூழ்நிலைகள் மாறின...
மனிதர்களும் மாறினார்கள்.

ஒரு காலத்தில், நட்பே
எல்லாமாக இருந்த இடத்தில்,
பின்னர் பணம்தான்
முக்கியமானதாக மாறிவிட்டது.

பணம் வாழ்க்கைக்கு அவசியம்...
ஆனால் சில நேரங்களில்,
அது சில உறவுகளின்
மதிப்பையே மாற்றிவிடுகிறது.

ஒருகாலத்தில் அன்பால்
இணைந்த இதயங்கள்,
பின்னர் கணக்குகளால்
பிரிந்து போனது.

நான் இழந்தது பணம் அல்ல...
ஒரு உண்மையான நட்பை.

இன்று அந்த நினைவுகள் மட்டும்
என்னுடன் இருக்கின்றன.
காலணியைத் தேடிக் கொடுத்த
அந்த நாளும்,
நட்பை மனதார நம்பிய
அந்த தருணங்களும்,
இப்போது இனிய
நினைவுகளாகவே மாறிவிட்டன.

சில உறவுகள் முடிவடைவது
சண்டையால் அல்ல...
முன்னுரிமைகள் மாறிவிடுவதால்தான்.

அதனால் இன்று நான் வருந்தவில்லை...
ஆனால் ஒரு உண்மையை
மட்டும் கற்றுக்கொண்டேன்.

பணம் வாழ்க்கையை வசதியாக்கலாம்...
ஆனால் அன்பால்
கட்டியெழுப்பப்பட்ட நட்பை
வாங்க முடியாது.

சில நினைவுகள்...மீண்டும் வராது.
சில நட்புகள்...மீண்டும் மலராது.
ஆனால் அவை கற்றுக் கொடுத்த
பாடங்கள் மட்டும்,வாழ்நாள் முழுவதும்
நம்மோடு இருக்கும்.

18

பொதுப்பகுதி / Re: என் கதை... என் பயணம்... என் அடையாளம்.

« Last post by JsB on July 02, 2026, 01:01:18 PM »

என்னை மிகவும் கவர்ந்தது...
வயதானவர்களின் மனமும்,
அவர்களின் குறும்புத்தனமான பேச்சும்தான்.

வயது என்பது எண்ணிக்கையில் மட்டுமே...
மனம் மட்டும் எப்போதும்
இளமையாகவே இருக்கும் என்பதை
அவர்களைப் பார்த்துதான் கற்றுக்கொண்டேன்.

அவர்களுடன் சில நிமிடங்கள்
பேசினாலே போதும்...
அனுபவங்கள் கதைகளாக மாறிவிடும்...
நினைவுகள் சிரிப்பாக மாறிவிடும்...
அவர்களின் குறும்புகள்
குழந்தைகளைப் போல
நம்மை ரசிக்க வைக்கும்.

சில நேரங்களில் நம்மைக்
கிண்டல் செய்வார்கள்...
சில நேரங்களில்
செல்லமாக கோபப்படுவார்கள்...
அடுத்த நொடியே சிரித்துக்கொண்டு,
"அதெல்லாம் சும்மா சொன்னேன்!"
என்று பேசிவிடுவார்கள்.

அவர்களின் வார்த்தைகளில்
பாசம் இருக்கும்...
அவர்களின் கண்டிப்பில்
அக்கறை இருக்கும்...
அவர்களின் அமைதியில்
வாழ்க்கை கற்றுத் தந்த
அனுபவம் இருக்கும்.

அவர்களுடன் செலவிடும்
ஒவ்வொரு நொடியும்,
ஒரு புத்தகத்தைப் படிப்பதைவிட
அதிகமான வாழ்க்கைப் பாடங்களைக்
கற்றுத் தருகிறது.

அவர்களின் சிரிப்பு
தொற்றிக்கொள்ளும்...
அவர்களின் ஆசீர்வாதம்
மனதை நிறைக்கும்...
அவர்களின் அன்பு
எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத
தூய பாசமாக இருக்கும்.

எனக்கு வயதானவர்களைப்
பிடிப்பதற்குக் காரணம்,
அவர்கள் வயதில்
பெரியவர்கள் என்பதல்ல...
அவர்கள் மனதில் இன்னும்
குழந்தைகளாக இருப்பதுதான்.

அவர்களின் குறும்பான பேச்சும்...
வெள்ளந்தியான சிரிப்பும்...
அளவில்லா அன்பும்...
என்றும் என் மனதிற்கு மிகவும் பிடித்தவை.

19

பொதுப்பகுதி / Re: என் கதை... என் பயணம்... என் அடையாளம்.

« Last post by JsB on July 02, 2026, 12:53:19 PM »

நான் உருவாக்கிய
பல்கலைக்கழக மாணவர்களும்
மாணவிகளும்...
இன்று அவர்களின்
வளர்ச்சியைப் பார்க்கும்போது...

ஒருவரை உருவாக்குவது
எளிதான காரியம் அல்ல...
அதற்குப் பின்னால் எண்ணற்ற
மணிநேரங்கள் இருக்கும்...
பொறுமை இருக்கும்...
அன்பு இருக்கும்...
நம்பிக்கை இருக்கும்...
சில நேரங்களில்
யாருக்கும் தெரியாத
தியாகங்களும் இருக்கும்.

ஒரு விதையை மண்ணில்
விதைப்பது போல,
ஒவ்வொருவரிடமும் மறைந்திருந்த
திறமையை கண்டேன்...
அவர்களின் பலவீனங்களை அல்ல,
அவர்களின் எதிர்காலத்தைப் பார்த்தேன்.

சிறிது சிறிதாக
கற்றுக் கொடுத்தேன்...
தவறுகளைத் திருத்தினேன்...
மனம் உடைந்தபோது
தைரியம் சொன்னேன்...
தன்னம்பிக்கை இழந்தபோது,
"உன்னால் முடியும்" என்று
நம்பிக்கை விதைத்தேன்.

வீழ்ந்தபோது கை கொடுத்து
எழுப்பினேன்...
தோல்வி முடிவு அல்ல,
அது வெற்றிக்கான
ஒரு பாடம் என்பதை
உணர வைத்தேன்.

அன்று தயக்கத்தோடு
நின்ற மாணவர்கள்...
இன்று தன்னம்பிக்கையோடு
நிற்கிறார்கள்.

அன்று வழிகாட்டுதல்
தேடியவர்கள்...
இன்று மற்றவர்களுக்கு
வழிகாட்டிகளாக மாறியிருக்கிறார்கள்.

அன்று கனவுகளைப் பற்றி
பேசத் தயங்கியவர்கள்...
இன்று அந்தக்
கனவுகளை நனவாக்கி
வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அவர்களின் வளர்ச்சியைப்
பார்க்கும்போது,
"நான் உருவாக்கினேன்"
என்ற பெருமை வரவில்லை...
"தேவன் என்னை
ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தினார்"
என்ற நன்றிதான்
என் இதயத்தை நிரப்புகிறது.

ஒரு ஆசிரியரின்,
ஒரு வழிகாட்டியின்,
ஒரு தலைவரின்
உண்மையான வெற்றி,
அவர் பெற்ற
பாராட்டுகளில் இல்லை...
அவர் உருவாக்கிய மனிதர்களின்
வெற்றியில்தான் இருக்கிறது.

இன்று அவர்கள் ஒவ்வொருவரும்
வாழ்க்கையின் பல்வேறு
துறைகளில் உயர்ந்து
நிற்பதைப் பார்க்கும்போது,
என் கண்களில்
பொறாமை இல்லை...
அளவில்லாத மகிழ்ச்சியும்,
பெருமையும் மட்டுமே இருக்கிறது.

ஏனெனில் உண்மையான
தலைமை என்பது,
தன்னை மட்டும்
உயர்த்திக் கொள்வது அல்ல...
தன்னுடன் பலரையும்
உயர்த்திச் செல்வதுதான்.

நான் உருவாக்கிய
பல்கலைக்கழக மாணவர்களும்
மாணவிகளும்
இன்று வளர்ந்து
நிற்பதைப் பார்க்கும்போது,
என் உழைப்பு
வீணாகவில்லை என்பதையும்,
ஒரு வாழ்க்கையில்
நல்ல மாற்றத்தை
ஏற்படுத்த முடிந்தது
என்பதையும் உணர்கிறேன்.

அவர்கள் இன்னும்
உயர வேண்டும்...
இன்னும் பல சாதனைகள்
படைக்க வேண்டும்...
அவர்கள் செல்லும்
ஒவ்வொரு உயரமும்,
என் இதயத்தின்
மகிழ்ச்சியாகவே இருக்கும்.

ஏனெனில்...
ஒருவரின் வாழ்க்கையில்
நல்ல மாற்றத்தை
உருவாக்குவது ஒரு ஆசீர்வாதம்...
அந்த மாற்றம்
பலரின் வாழ்க்கையை
ஒளிரச் செய்வதைப் பார்ப்பது,
அதையும் விட
பெரிய ஆசீர்வாதம்.

என் மாணவர்களின் வெற்றியே...
என் பயணத்தின் அர்த்தம்.
அவர்களின் வளர்ச்சியே...
என் உழைப்பிற்குக் கிடைத்த
மிக அழகான பரிசு.

20

பொதுப்பகுதி / Re: என் கதை... என் பயணம்... என் அடையாளம்.

« Last post by JsB on July 02, 2026, 12:38:35 PM »

"Toilet Singer"
என்று கலாய்த்தார்கள்...
ஆனால் இன்று
அதே குரல்
பலரின் இதயத்தைத்
தொடுகிறது.

என் பயணம்
பெரிய மேடையில்
தொடங்கவில்லை...
கைத்தட்டல்களோ,
வெளிச்சங்களோ
என்னுடன் இல்லை...

வீட்டின் ஒரு மூலையில்...
யாரும் இல்லாத
நேரங்களில்...
குளியலறையின்
எதிரொலியோடு சேர்ந்து
என் கனவுகளும்
பாட ஆரம்பித்தன.

அது வெறும்
பாடல் அல்ல...
என் உணர்வுகள்...
என் கண்ணீர்...
என் நம்பிக்கை...
என் ஜெபம்...

பலர் சிரித்தார்கள்...
"Toilet Singer" என்று
பெயர் வைத்தார்கள்...
அந்த வார்த்தைகள்
சில நேரங்களில்
மனதை காயப்படுத்தின.

ஆனால் அந்த
கேலிகளைவிட
என் கனவு
பெரியதாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு நாளும்
நான் கற்றுக்கொண்டேன்...
ஒவ்வொரு தவறும்
என்னை மேம்படுத்தியது...
ஒவ்வொரு தோல்வியும்
என்னை இன்னும்
உறுதியாக மாற்றியது.

இன்று நான் பாடும்
ஒவ்வொரு வரியிலும்,
என் பயணத்தின்
வலி இருக்கிறது...
என் முயற்சியின்
வியர்வை இருக்கிறது...
அதையெல்லாம் தாண்டி,
தேவனின் அளவற்ற
கிருபை இருக்கிறது.

நேற்று "Toilet Singer" என்று
அழைத்த உலகமே...
இன்று "Singer" என்று
அழைத்தால்,
அது என் பெருமை அல்ல...
என்னை விடாமல்
பிடித்துக் கொண்டு நடந்த
தேவனின் கிருபையின் சாட்சி.

சிறிய இடத்தில்
தொடங்கிய கனவுகள்,
ஒருநாள் பெரிய
மேடையை அடையலாம்.
உன்னை கேலி
செய்பவர்களைப் பார்த்து
நின்றுவிடாதே...
உன்னை நம்பும்
தேவனைப் பார்த்து முன்னேறு.