11
கவிதை நிகழ்ச்சி - ஓவியம் உயிராகிறது / Re: ஓவியம் உயிராகிறது - நிழற்படம் எண் - 402
« Last post by Kavii on May 18, 2026, 11:58:21 PM »நம்பிக்கை கண்ணாடி
காலம் தீட்டிய கருப்பு ஓவியம் - இவன்
கந்தை சுமக்கும் வறுமை காவியம்!
கிழிந்த சட்டையின் துவாரங்கள் வழியே
கீறிப் பார்க்கிறது... ஏழ்மையின் வலி!
குப்பை மேட்டில் மலர்ந்த மொட்டு - இவன்
கையில் சுமப்பதோ கந்தல் மூட்டை!
தோள் வலித்தாலும் தூக்கிச் செல்கிறான்
தொலைந்து போன தன் வசந்த காலத்தை!
வெறித்த பார்வை... முன்னொரு கண்ணாடி!
அதிர்ந்து நின்றான் அழுக்குச் சிறுவன்!
பிம்பம் அங்கே புதுக்கதை சொல்ல...
வியந்து நின்றது அவனது இதயம்!
அழுக்கு படிந்த மேனி மறைந்து
அழகிய பள்ளிச் சீருடை மின்ன!
கந்தல் மூட்டை மறைந்து அங்கே
கனமான புத்தகப் பை வந்து அமர!
கண்ணாடியில் தெரிவது வெறும் நிழலா?
இல்லை... சிதைந்து கிடக்கும் சிற்பத்தின் நிஜம்!
ஏழ்மை எனும் சிறையை உடைத்து - இவன்
எழுந்து வரத் துடிக்கும் அறிவுப் பிரவாகம்!
"ஓவியம் உயிராகிறது" - ஆம்!
இந்தக் காகிதச் சித்திரம் உயிர் பெறுகிறது!
விழி ஓரம் தேங்கிய கண்ணீர்த் துளி
வெற்றித் தாகமாய் அங்கே மாறுகிறது!
"நானும் மனிதன் தானா?" என்ற கேள்விக்கு
கண்ணாடி சொன்னது... "நீ ஒரு சரித்திரம்!"
சாம்பலில் பிறக்கும் ஒரு பீனிக்ஸ் பறவையாய்
சரித்திரப் பக்கத்தில் உன் பெயர் பதியும்!
வறுமை என்பது ஒரு சாபமல்ல
கல்வி எனும் உயிர்நீர் ஊற்றினால்,
நிழலாய் இருக்கும் அந்தச் சிறுவன் - ஒரு
நிச்சயமான நாளைய சரித்திரமாவான்!
விதியே... நீ கரிக்கோட்டால் எழுதினாலும்
அவன் அறிவெனும் வைரம் கொண்டு உன்னை வெல்வான்!
அவனது கனவு நிச்சயம் நிஜமாகும் - நாளை
இந்த உலகையே ஆளப்போகும் ஒரு பேரொளியாக!
காலம் தீட்டிய கருப்பு ஓவியம் - இவன்
கந்தை சுமக்கும் வறுமை காவியம்!
கிழிந்த சட்டையின் துவாரங்கள் வழியே
கீறிப் பார்க்கிறது... ஏழ்மையின் வலி!
குப்பை மேட்டில் மலர்ந்த மொட்டு - இவன்
கையில் சுமப்பதோ கந்தல் மூட்டை!
தோள் வலித்தாலும் தூக்கிச் செல்கிறான்
தொலைந்து போன தன் வசந்த காலத்தை!
வெறித்த பார்வை... முன்னொரு கண்ணாடி!
அதிர்ந்து நின்றான் அழுக்குச் சிறுவன்!
பிம்பம் அங்கே புதுக்கதை சொல்ல...
வியந்து நின்றது அவனது இதயம்!
அழுக்கு படிந்த மேனி மறைந்து
அழகிய பள்ளிச் சீருடை மின்ன!
கந்தல் மூட்டை மறைந்து அங்கே
கனமான புத்தகப் பை வந்து அமர!
கண்ணாடியில் தெரிவது வெறும் நிழலா?
இல்லை... சிதைந்து கிடக்கும் சிற்பத்தின் நிஜம்!
ஏழ்மை எனும் சிறையை உடைத்து - இவன்
எழுந்து வரத் துடிக்கும் அறிவுப் பிரவாகம்!
"ஓவியம் உயிராகிறது" - ஆம்!
இந்தக் காகிதச் சித்திரம் உயிர் பெறுகிறது!
விழி ஓரம் தேங்கிய கண்ணீர்த் துளி
வெற்றித் தாகமாய் அங்கே மாறுகிறது!
"நானும் மனிதன் தானா?" என்ற கேள்விக்கு
கண்ணாடி சொன்னது... "நீ ஒரு சரித்திரம்!"
சாம்பலில் பிறக்கும் ஒரு பீனிக்ஸ் பறவையாய்
சரித்திரப் பக்கத்தில் உன் பெயர் பதியும்!
வறுமை என்பது ஒரு சாபமல்ல
கல்வி எனும் உயிர்நீர் ஊற்றினால்,
நிழலாய் இருக்கும் அந்தச் சிறுவன் - ஒரு
நிச்சயமான நாளைய சரித்திரமாவான்!
விதியே... நீ கரிக்கோட்டால் எழுதினாலும்
அவன் அறிவெனும் வைரம் கொண்டு உன்னை வெல்வான்!
அவனது கனவு நிச்சயம் நிஜமாகும் - நாளை
இந்த உலகையே ஆளப்போகும் ஒரு பேரொளியாக!

Recent Posts
