Recent Posts

11

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை - நினைவுகள் பேசும் நேரம் / Re: நெஞ்சம் மறப்பதில்லை-003 (பள்ளிவிடுமுறையும் பாட்டி வீடும்)

« Last post by Oonjal on February 20, 2026, 02:00:14 PM »

பள்ளிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தவுடன் அம்மா சீக்கிரம் ரெடியாகி வா பஸ்க்கு நேரமாகுது என்று சொல்லவும் நானும் சந்தோசமாக ரெடியாகி வந்தேன். பஸ்சில் ஏறினாலே ஜன்னலோர சீட்டில் இருந்து வெளியே வேடிக்கை பார்ப்பது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.அதுவும் பாட்டி வீட்டுக்கு போக போறேன் என்றால் நேரம் போவதே தெரியாமல் வேடிக்கை பார்ப்பேன்.   
  மரங்களுடன் காத்தாடியும் பின்னால் ஓடி போறதை பார்க்க கண் கொள்ளா காட்சியாய் இருக்கும்.அம்மா அடுத்து இறங்கனும் என்று சொல்லும் போது தான் அதற்குள் வந்து விட்டோமா என்று எண்ணி கொண்டு இறங்கினேன். அடுத்து டவுண் பஸ்சில் கொஞ்ச நேர பயணம். இதோ இறங்கி விட்டோம்.பஸ் stand ல் மாமா காத்திருந்தார் அவரை பார்த்தவுடன் மாமா..... என்று கத்தி கொண்டு ஓடினேன் என்னை தூக்கி அணைத்து முத்தமிட்டு கொஞ்சினார்.
   பாட்டியும் தாத்தாவும் உன்னை பார்க்க ஆசையாய் காத்திருக்காங்க வாங்க போகலாம் என்று எங்களை அழைத்து சென்றார்.சிறிது தூரம் நடந்ததும் பாட்டி வீடு கண்ணுக்கு தெரிய நான் ஓட்டம் எடுத்தேன்.பாட்டி தாத்தா என்று கத்தி கொண்டே ஓடி போய் கட்டி அணைத்தேன்.வாடி ராசாத்தி என்று என்னை கொஞ்சினர்.அம்மா முதல்ல சாப்பாடு குடுங்க என்று மாமா சொல்ல பாட்டி என்னையும் அம்மாவையும் சாப்பிட அழைத்து சென்றார். எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிட பாட்டி எனக்கு ஊட்டி விட்டார்.வெகு நேரம் அம்மாவும் பாட்டியும் கதை பேச நான் மாமா கூட விளையாடி கொண்டிருந்தேன்.   
    நேரமாச்சி தூங்க போங்க காலையில் பேசலாம் என்று பாட்டி சொல்லவும் தூங்க போனோம்.பாட்டி காலையில் சாப்பிட எனக்கு பிடித்த புட்டு பயிறு அப்பளம் ஊட்டி விட்டார்.சாப்பிட்டதும் தாத்தா கூட தோட்டத்துக்கு போனேன்.அங்கே மா மரங்களில் மாங்காய் கொத்து கொத்தாக தொங்கி கொண்டிருந்தது. தாத்தாவிடம் எனக்கு மாங்காய் வேண்டுமென சொல்ல கிளிமூக்கு மாங்காய் பறித்து கழுவி என்னிடம் நீட்டினார் .நான் அப்படியே கடித்து சாப்பிட்டு கொண்டே நடந்தேன்.கொய்யா, சக்கைபழம் முந்திரிபழம் எல்லாம் காய்த்து தொங்கி கொண்டிருந்தது.தாத்தாவிடம் எனக்கு எல்லா பழங்களும் வேண்டும் என்று கேட்டேன்.உனக்கு இல்லாத பழமா என்று கைநிறைய கொய்யாப்பழம் பறித்து தந்தார்.பழுத்த சக்கைபழம் வீட்டில் இருக்கு பாட்டி வெட்டி தருவா என்று சொன்னார் .
   கை எட்டும் தூரத்தில் இருந்த தென்னை மரத்தில் இளநீர் வெட்டி கொடுத்தார் .வெயில் ஏறவும் வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தோம்.பாட்டி மதிய சமையல் தயார் செய்து கொண்டிருந்தார். என்ன சமையல் என்று பாட்டியிடம் கேட்டேன்.நாட்டு கோழி அடிச்சி கறி வைக்கிறேன் என்று சொல்லும் போதே ஈரல் எனக்கு எனக்கு என்று குதித்தேன்.வாழை இலையில் சாப்பாடு பரிமாறி ஆசையாய் ஊட்டி விட்டார் பாட்டி.பாட்டி கைமணம் அவ்வளவு ருசியாக இருந்தது.
  சாயங்காலம் பாட்டி சக்கையை வெட்டி உரிச்சி தர தர தேனாக இனித்த சக்கையை ருசித்து சாப்பிட்டேன். அப்போது மாமா இளநீர் குலையும் நொங்கு குலையும் கொண்டு வந்தார்.எல்லாம் உனக்கு தான் நல்லா சாப்பிடு செல்லம் சொன்னார். எனக்கு பிடித்த அனைத்தும் பார்த்து பார்த்து சமைத்து கொடுத்தார் பாட்டி. தாத்தா கூட தோப்புக்கு போறதும் நல்லா சாப்பிடவும் என்று பள்ளி விடுமுறை முடியும் வரை சந்தோசமாய் சுற்றி திரிந்தேன்.விடுமுறை முடிந்து வீட்டுக்கு கிளம்பும் போது அடுத்த விடுமுறைக்கும் வரணும் ராசாத்தி என்று சொல்லி வழி அனுப்பி வைத்தனர் பாட்டி தாத்தா. எங்களை கொண்டு விட மாமா வந்தார்.எங்களோடு மா ,சக்கை ,கொய்யா நொங்கு எல்லாம் பயணமாகி எங்க வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தது.விடுமுறை என்றாலே பாட்டி வீடும் அங்கே கிடைக்கும் கவனிப்பும் மறக்க முடியாத நினைவுகள்.

12

Love & Love Only / New Beginnings ✨

« Last post by MysteRy on February 20, 2026, 10:19:57 AM »

The night felt warm and soft, just like the promises he once made.

Meghla still remembered that little restaurant—the candlelight flickering between them, the city glowing behind the glass windows, and Arian holding her hands as if he would never let go. He had looked into her eyes and whispered, “I’ll never leave you.”

She believed him.

But love doesn’t always break with noise. Sometimes, it fades quietly.

The calls became shorter. The messages came slower. The warmth in his voice slowly turned distant. And one evening, with a calmness that hurt more than anger, Arian said, “Maybe we need some space.”

Space.

It was such a small word for something that created such a huge emptiness.

Meghla felt her world collapse. She cried herself to sleep, replayed old memories, reread sweet messages, and blamed herself. Was I not enough? Did I love him too much?

Days passed in silence until someone gently knocked on her door—her best friend, Ishita.

Ishita didn’t come with dramatic speeches. She simply sat beside Meghla, held her hand, and stayed. She listened to the tears, the doubts, the heartbreak.

One evening, Ishita softly said,
“You didn’t lose someone who loved you. He lost someone who truly loved him.”

Those words didn’t fix everything overnight. But they planted something—hope.

Slowly, Ishita started taking Meghla out for walks, to bookstores, to cafés. She reminded her of her dreams, her strength, her laughter. Bit by bit, Meghla began to rediscover herself—not as someone’s girlfriend, but as her own person.

She focused on her studies, her ambitions, her passions. The girl who once felt shattered began to glow again.

Months later, Meghla found herself sitting in that same restaurant. The same candlelight. The same city view. But this time, she wasn’t broken. She was stronger. And Ishita was sitting across from her, smiling proudly.

“I’m not the same girl who cried here,” Meghla said softly.

“No,” Ishita smiled. “You’re better.”

As they laughed, a stranger from a nearby table politely approached.

“Excuse me,” he said gently, “your smile is beautiful. It deserves to stay.”

Meghla looked up, surprised—but not desperate, not afraid.

This time, she wasn’t looking for someone to complete her. She was already whole.

She realized something important that night:
Love that leaves is not the end of your story. Sometimes, it clears the path for something healthier, something truer.

And for the first time in a long while, Meghla felt ready—not to chase love, but to welcome it when it arrives.

Because broken hands can still hold new dreams.
And every ending carries the quiet promise of a new beginning. ✨

13

STORIES / “The Girl Who Refused to Give Up”

« Last post by MysteRy on February 20, 2026, 10:11:31 AM »

.
In a small village, there lived a girl named Ariba.
From a very young age, life kept testing her. Her father was a daily wage worker, and poverty was a constant guest in their home. Some days they had enough to eat, and some days they didn’t. But Ariba carried a dream much bigger than her circumstances — she wanted to study, build a career, and one day give her mother a life without struggle.
To reach school, she had to walk three kilometers every day. During the rainy season, her books would get wet. Many days she attended class on an empty stomach. People would whisper:
“Why educate a girl so much?”
“She will get married anyway.”
Ariba would just smile quietly.
Because she knew — her fight was not against people. Her fight was against her destiny.
Then one day, everything changed. Her father fell seriously ill. The responsibility of the family fell on her fragile shoulders. She almost had to quit her studies. Many nights she cried silently, staring at her unfinished books.
But every morning, she wiped her tears and stood up again.
She started tutoring younger students. She worked in houses. She studied late at night when everyone was asleep. Her eyes were tired, her body exhausted — but her dream was alive.
Whenever she felt like giving up, she told herself:
“If I stop today, another girl like me tomorrow will lose the courage to dream.”
Years passed.
The same village that once doubted her now watched in disbelief as Ariba got admitted to university. She completed her degree with determination and finally secured a good job.
The day she received her first salary, she placed it in her mother’s hands and said:
“Your struggles end here, Ma.”
Today, Ariba is not just successful — she is an inspiration. She encourages other girls in her village to study, to believe, and to fight for their dreams.
Because she learned one powerful truth:
Life will test you. It will break you. It will make you cry.
But the one who stands up again and again —
is the one who truly wins.

14

SMS & QUOTES / Re: Just A Reminder For You 🫰

« Last post by MysteRy on February 20, 2026, 09:58:47 AM »

15

GENERAL / Re: Good Morning

« Last post by MysteRy on February 20, 2026, 05:51:37 AM »

16

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை - நினைவுகள் பேசும் நேரம் / Re: நெஞ்சம் மறப்பதில்லை-003 (பள்ளிவிடுமுறையும் பாட்டி வீடும்)

« Last post by Sadham on February 20, 2026, 03:49:56 AM »

விடுமுறையில்பாட்டி வீடு செல்வது அளவில்லாத சந்தோஷம் தரும். பாட்டியின் அன்பு ,அரவணைப்பும் மறக்க முடியாா நாட்கள் தான் .பேரன் தனது வீட்டிற்கு  வந்த சந்தோஷம் .  எனக்குத் தேவையான உணவு செய்வதில் பாட்டிக்கு ஆர்வம். கேட்ட பொருள் வாங்கி தரும் தாத்தா பாட்டி.
   அப்போ கோழி எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் .அதை உடனே பாட்டி சமையல் செய்து ஊட்டி விட்ட நியாபகம் இன்னும் மறக்க முடியாத நினைவுகள் .தாத்தா  பாட்டி பேரனை வெளியா கூப்பிட்டு போலாம் சொன்னா உடனே சரி நாளைக்கு போலாம் என்று சொன்னவுடனே எண்ணற்ற  மகிழ்ச்சி. எனக்கு அவ்ளோ ஆனந்தம் ஆ  இருக்கும்.     
   சிறு வயதில் தியேட்டர் கூட்டி போவாங்க. குடும்ப கதை படம் ஒரு இருக்கு படம் பார்த்து மகிழ்ந்த தருணங்கள் .எனக்கு தேவை ஆன ட்ரெஸ் அது first choice ஆ இருக்கும் .உனக்கு என்ன டிரஸ் வேணுமோ எடுத்துக்கோ  னு சொல்லும் தாத்தா பாட்டி.. மறக்க முடியாத நினைவுகள் .விடுமுறையில் சென்ற போது திருமண விழா. நான் தாத்தா ,பாட்டி கூட போறது .அவங்க இது என் மக புள்ள பையன்  சொல்றதும் பள்ளி விடுமுறையில் வந்துருக்கான் சொல்வாங்க .மற்ற சொந்தம் பந்தம் இடம் எப்படி பேசுவது என்பதை தாத்தா பாட்டி இடம் கற்று கொண்ட நினைவுகள்.
 இந்த உலகில் மதிப்பும் மரியாதையுடன் பேச காரணமாக இருந்தாங்க என் தாத்தா பாட்டி தான் .பணம் பெரிது பார்க்காமல்  அன்பு உள்ளங்களை மறக்க முடியாது. விடுமுறை முடிந்து பாட்டி வீட்டில் விட்டுச் செல்லும் மனதில் ஏதோ ஒரு மன கவைலை இருக்கும். இன்றும் சில நாட்கள்  தங்கணும் தோணும். தாத்தா பாட்டி கூட திரும்ப என்னை ஊருக்கு வர மாடேன் னு அப்பா அம்மா தான் கூப்பிடா வருவாங்க ... ஊருக்கு கிளம்பு முன் நல்லா இருந்து இருக்கு மாமா இருப்பார் .அவர்  கூட விளையாடாத நாட்கள் மறக்க முடியாது.  தாத்தா பாட்டி நற்குணங்கள் யாருக்கும் வராது .தாத்தா பாட்டியை விட்டுடு செல்கின்றோம் .இனி அடுத்த எப்போ  விடுமுறை வரும். எப்போடா பாட்டி வீட்டிற்கு வரும் னு மனசு ஏங்கும். இன்று தாத்தா பாட்டி இ‌ல்லை என்பது மனசு ரொம்ப கஸ்டம். என்றும் உங்கள் நினைவில் உங்கள் பேரன் பிரியமுடன் ரஹ்மத்துல்லா

17

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை - நினைவுகள் பேசும் நேரம் / Re: நெஞ்சம் மறப்பதில்லை-003 (பள்ளிவிடுமுறையும் பாட்டி வீடும்)

« Last post by Thenmozhi on February 20, 2026, 03:14:50 AM »

  விடுமுறை என்றாலே என்றாலே ஞாபகத்துக்கு வருவது பாட்டி வீடு.எங்களுக்கு பள்ளி பெரிய விடுமுறை வருவது ஆகஸ்ட் மாதம்.ஒவ்வொரு வருடமும் விடுமுறைக்கு இலங்கையில் உள்ள பாட்டி வீட்டுக்கு செல்வோம்.எங்களை வரவேற்க பாட்டி ,தாத்தா விமான நிலையத்தில் ஆவலோடு காத்திருப்பார்கள்...எங்களை ஆரத்தழுவி முத்தமடுவதில்  என் மனம் காற்றில் பறக்கின்ற சந்தோசம்..
   விமான நிலையத்திலிருந்து பாட்டி வீட்டை சென்றடையும் வரை ,பாட்டி தாத்தாவுடன் பலகதை பேசிட்டு வருவேன்.போகும் வழியில் பல்வேறு உணவுகள் வாங்கி கொடுத்துண்டு மகிழ்வோம்.பாட்டி வீட்டை சென்றடைந்ததும் முதலில் உங்களை வரவேற்பது நாய்க்குட்டி வீமா தான்.எங்கள் வருகையை கண்டு மகிழ பாட்டி வீடு பூராகவும் மாமா, அத்தை, பெரியம்மா பெரியப்பா என உறவுகள் கூடி இருப்பார்கள்.
அவர்களைப் பார்க்கும்போது இனம் புரியாத மகிழ்ச்சி என் மனதில்...எல்லோரும் பேசிட்டு இருக்கும்போது பாட்டி சொல்லுவார் "நான் இல்லாத நேரத்திலும் இப்படி சந்தோசமாக ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும் எல்லோரும் "என்று.....
   மறுநாள் காலை சுடச்சுட பால் அப்பத்தில் ஆரம்பிக்கும் பாட்டியின் கைப்பக்குவம். அந்தப் பால் அப்பத்தின் சுவை இன்னும் என்னாக்கினை விட்டு அகலவில்லை.தாத்தா கடற்கரையில் சென்று மீன், நண்டு ,கணவாய் வாங்கிட்டு வருவாங்க.அதனை பாட்டி பக்குவமாய் ஒடியல் கூழாகி ,எல்லா உறவுகளும் சூழ்ந்து இருந்து ,குடித்து மகிழ்வோம்..அப்போது பாட்டியின் குரல் ஓங்கி ஒலிக்கும்" மீன் முள் வரும் பத்திரமா சாப்பிடுங்க" என்று...
  பாட்டி வகைவகையாய் வாய்க்கு வக்கனையாய்  சமைத்து தருவாங்க.பாட்டி சமையல் மண் சட்டி, பானையில் பண்ணுறது தான் தனிச்சுவை.அரிசிமா புட்டு,மீன் பொரியல் ,இடியப்பம்,சம்பல் ,சொதி நண்டு குழம்பு,இட்லி ,தோசை ,வடை என்று பாட்டியின் கைப்பக்குவத்தை யாராலும் அசைக்க முடியாது...பாட்டி தான் எனக்கு சமையல் கற்றுக்  கொடுத்தாங்க...
  பாட்டியின் வீட்டைச் சூழ பல வகையான பழமரங்கள்.வீட்டு முற்றத்தில் இருந்தால் இயற்கையான காற்று...மாம்பழம் வாழைப்பழம், பலாப்பழம் ,கொய்யாப்பழம்,இளநீர் என இயற்கையான பழங்களை பாட்டியும், தாத்தாவும் எங்களுக்கு தருவார்கள்.அந்தப் பழங்களின் சுவை இன்னும் என் நாக்கில் இன்னும் சுவையூகிறது.
   பாட்டி ,தாத்தா கூட தூங்கும் போது பல்வேறு புராணக் கதைகள் ,நீதிக் கதைகள் கூறுவார்கள்.அவர்களின் கதையை கேட்டு அப்படியே நான் தூங்குவேன்.தாத்தா கூத்து பாடல்கள் எனக்கு சொல்லிக் கொடுப்பார்.நான் அந்தப் பாடல்களைப் பாடும் போது "என் பேர்த்தி கெட்டிக்காரி" என்று தாத்தா கூறுவார்.தாத்தா பாடல்கள் தான் இசைமேல் ஆர்வத்தை எனக்கு தூண்டியது.
   பாட்டி பக்கத்தில் இருக்கிற கோவிலுக்கு என்னைக் கூட்டிட்டு போவாங்க.அங்கே பெரிய ஆலமரம் ஒன்று இருக்கிறது.அந்த ஆலமர விழுதுல ஊஞ்சலாடுவோம்.
பாட்டி வீட்டுக்கு வரும் உறவினர்களுடன் கிளித்தட்டு,கபடி என்று விளையாடி மகிழ்வோம்.அங்கே சாளரங்கள் திறந்து வைத்து தூங்குவதால் ,காற்றோட்டம் இதமாக வந்து நிம்மதியான தூக்கத்தை தரும்.
  பாட்டி வீட்டில் ஆடு, மாடு ,கோழி என வளர்த்து வந்தார்.இவற்றிற்கு உணவு கொடுத்து,விளையாடுவது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.அதிகாலையில் எழும்பும்போது சூரிய உதயம்,சேவல் கூவுதல்,காகம் கரைதல்,பட்சிகளின் ரீங்காரம்,கோவில் மணியோசை எல்லா ஒலிகளும் மனதுக்கு புத்துணர்ச்சியை கொடுக்கும்.
  பாட்டி, தாத்தா உறவுகளுடன் ஊரைச் சுற்றி பார்ப்போம்.என்ன ஊரைச் சுற்றிப் பார்த்தாலும் பாட்டி வீட்டில் இருக்கிற சந்தோசம் போல் வராது.பாட்டி ,தாத்தாவின் பாசம் எல்லையற்றது.பாட்டியின் கைப்பக்குவம் தனித்துவமானது.பள்ளி விடுமுறையை பாட்டி வீட்டில் சந்தோஷமாக கழித்தது என் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத நினைவுகள்....
   இப்போ விடுமுறைக்கு பாட்டி வீட்டுக்கு செல்கின்றேன்.ஆனால் அங்கே வரவேகற்க அன்பான பாட்டி ,தாத்தா உயிருடன் இல்லை.அவர்களின் உயிரோட்டமான வீட்டில் எங்கள் பொழுதைக் கழித்துவிட்டு திரும்புகின்றோம். அவர்களின் ஆசீர்வாதம் எப்போதும் எங்க கூட இருக்கும்.தாத்தா ,பாட்டி உங்களை மிஸ் பண்றேன்.....

18

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை - நினைவுகள் பேசும் நேரம் / Re: நெஞ்சம் மறப்பதில்லை-003 (பள்ளிவிடுமுறையும் பாட்டி வீடும்)

« Last post by Shreya on February 20, 2026, 02:08:27 AM »

எப்போ பள்ளி கோடை விடுமுறை வரும், எப்போ ஆச்சி தாத்தாவ பார்க்க போவோம்னு மனசு ஏங்குன நாட்கள் அதிகம்.. தூக்கம் கூட வராது எப்போ மாலை நேரம் வரும்னு, எப்போ ரயிலில் போவோம்னு.. அந்த ரயில் பயணமே அவ்வளவு அழகா போகும், அந்த மண் வாசனையே தனி.. ஜாலி ஆயிடுவோம், நான் அக்கா அண்ணா எல்லோரும்..

இதுல இன்னுமொரு சந்தோஷம் என்னன்னா அப்பா, அம்மா ஊருக்கு 1 கி.மீ தான் தூரம்.. அதனால 2 இடத்துக்கும் போயிட்டு வந்துடலாம்.. ஆனால் அப்பா ஊர் தான் ரொம்ப பிடிக்கும், ஏன்னா முத்தாச்சியோட அன்பு அப்படி.. தோழிகளும் அங்க தான் அதிகம்..

பெரிய இடம் விளையாட.. போன உடனே ஆச்சி ஊஞ்சல், மரத்துல கட்டி கொடுத்திடுவாங்க அதுல அவ்வளவு உயரமா ஆடுற சுகமே தனி.. வீடு பின்னாடியே தோட்டம், இளநீர் குடிக்க ஸ்டிரா (straw) எல்லாம் கிடையாது.. பப்பாளி மரத்தோட ஸ்டிரா தான்.. பெரிய தொட்டி, 2 முறை குளியல் அதுவும் 2 மணி நேரம் ஆட்டம் போடுவோம்..

​அந்த தேரிக்காடு செம்மணல், ஆச்சி கை பிடிச்சு போகும் அந்த நினைவுகள், கொல்லம்பழம் சுவைய அடிச்சுக்க முடியாது.. வீட்டுக்கு அருகாமையிலேயே சுடலைமாடன் கோவில், திருவிழா வந்துட்டா போதும் ஊரே களைகட்டும்..

​இந்த பக்கம் அம்மா ஊருக்குப் போனா அம்மன் கோவில், சப்பரம், முளைப்பாரி-னு அங்கேயும் நல்லா இருக்கும்.. ஒரே நேரத்துல திருவிழா வரும், காப்பு கட்டிட்டா அங்க போகக் கூடாதுன்னு சொல்லுவாங்க, ஆனாலும் ஆச்சிகிட்ட கேட்டு அங்கேயும் போய் பார்த்திடுவோம்..

​முக்கியமா மாமா பசங்களுக்காகப் போவோம்.. மாலை நேரம் வந்துட்டா போதும், எல்லோருமே வெளிய தான் இருப்போம்.. கபடி ஆடிட்டு இல்ல பள்ளாங்குழி ஆடுவோம்.. இரவாச்சுன்னா தாத்தா கையால நிலாச் சோறு நிச்சயம்.. எப்பவும் அடுப்புல கருப்பட்டி காபி கண்டிப்பா இருக்கும்..

நாங்க ஊருக்கு போனாலே திரையில ஆச்சி கண்டிப்பா படம் போட சொல்லிடுவாங்க, அவங்க மடியில படுத்து படம் பாக்குற சுகம் எதுலயும் இல்ல.. கட்டி பிடிச்சு அவங்க கொடுக்கிற முத்தம் இப்போ நினைச்சாலும் உடம்பு சிலிர்க்குது.. அவங்க காதுல போட்டிருக்க தங்கட்டி எனக்கு தான் வேணும்னு எப்பவும் செல்லமா சண்டை போடுவேன்..

தாத்தாவ(அப்பா ஓட அப்பா) நான் பார்த்ததே இல்லை.. மொத்த அன்பையும் ஆச்சி கொடுத்திருக்காங்க.. அவங்க கையால சமைக்கிற அந்த பருப்பு கூட்டு அவ்வளவு மணம், தொட்டுக்க அப்பளம் போதும்.. வட்டில் நிறைய சாதம் போட்டு அவங்க ஊட்டுற அன்புக்கு ஈடு இணையேது..

மதியம் ஆனா தோட்டத்துக்கு போயிடுவோம்.. அங்க பதநீர் வச்சிருப்பாங்க, நல்ல மாம்பழம் நிறைய போட்ட பதநீர் அமிர்தம்.. அந்த பக்கம், கிடங்கில கருப்பட்டி காய்ச்சிட்டு இருப்பாங்க.. பனை ஓலைய கிழிச்சு கிடங்குல இருந்து ஓரமா எடுத்து தர கூப்பணியும் அம்புட்டு ருசியா இருக்கும்..
​இரவானாலே ஆச்சி கதை சொல்லாம தூங்கின நாட்களே இல்லை..

ஊருக்கு போகும் போது எவ்வளவு சந்தோஷம் இருக்குமோ அங்க இருந்து கிளம்பும் போது அவ்வளவு சோகமும் திரும்ப எப்போ வருவோம் என்ற ஏக்கமும் இப்படியே இங்கேயே இருக்கலாமே என்று அப்பாவிடமும் போட்ட சண்டைகள் பல.. எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் ஆச்சியின் நினைவுகள் நெஞ்சில் நீங்காத நினைவுகளாய்!!!

19

SMS & QUOTES / Re: Words that HIT ! ✨

« Last post by சாக்ரடீஸ் on February 20, 2026, 12:08:00 AM »

stand with love, not under control !

20

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை - நினைவுகள் பேசும் நேரம் / Re: நெஞ்சம் மறப்பதில்லை-003 (பள்ளிவிடுமுறையும் பாட்டி வீடும்)

« Last post by Luminous on February 19, 2026, 11:36:47 PM »

பள்ளி விடுமுறை என்றாலே என் மனசு நேராக போகும் இடம்  பாட்டி வீடு.
அது ஒரு வீடு இல்லை… ஒரு தனி உலகம்.
விடுமுறை ஆரம்பமான உடனே பள்ளிப் பையை மறந்துவிட்டு பாட்டி வீட்டுக்குப் போய்விடுவேன். அங்கே வாழ்க்கை வேறு நிலை.
தாமதமாகத் தூங்கலாம்… தாமதமாக எழுந்துக்கொள்ளலாம்…
படி, இதைச் செய்யாதே, அப்படி செய்யாதே, என்ற கண்டிப்பு அதிகம் இருக்காது.
அந்த சுதந்திரமே அந்த நாட்களின் பெரிய சந்தோஷம்.
அங்கே எனக்கு நிறைய நண்பர்கள். காலையிலேயே கூட்டமாக விளையாடுவோம். சில நாட்களில் மீன் பிடிக்கச் சென்று மகிழ்ச்சியாக இருப்போம்.
ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சிக்காக ஒருநாள் நல்ல அடி கூட வாங்கியிருக்கிறேன்😒
இப்போது நினைத்தாலே சிரிப்பு வருகிறது.
என் பாட்டி கையால் செய்யும் பால் கடும்பு… அது ஒரு இனிப்பு மட்டும் அல்ல அன்பின் வடிவம்.
அதை எனக்காகக் கொடுத்தால், நான் என்ன செய்வேன் தெரியுமா?
வெளியில் விளையாடும் நண்பர்களுக்கெல்லாம் பகிர்ந்து கொடுத்துவிடுவேன்.
அவர்கள் சாப்பிட்டு இன்னும் எடுத்து வா, என்றால், எனக்குத்தான் வேண்டும் என்று சொல்லி மீண்டும் மீண்டும் வாங்கிக்கொண்டு வந்து அவர்களுக்கே கொடுத்து விடுவேன்.
ஒருநாள் அப்படியே “இன்னும் வேண்டும்” என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன், திடீரென்று திரும்பிப் பார்த்தால் 🙄 பாட்டி பின்னால் நின்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
எதற்குத்தான் இன்னும் வேண்டும் என்று கேட்டாய்? என்று கேட்டதும்… நல்ல கண்டிப்பு
அந்த நாளிலிருந்து இன்றுவரை பால் கடும்பு என்றாலே எனக்கு பயத்தோடு சேர்ந்த ஒரு நினைவு.
இன்னொரு சம்பவம்  நான் ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது.
பாட்டி வீட்டு பக்கத்தில் இருந்த ஒரு பையன் தேர்வு முடிந்ததற்குப் பிறகு சட்டையில் மை தடவி விளையாடிக்கொண்டிருந்தான்.
நான் வெறும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
திடீரென்று அவன் சட்டையில் இருந்த பேனாவை எடுத்து அதிலிருந்த மையை அவன் முதுகில் ஊற்றிவிட்டேன்🙃
அவன் என்னைத் துரத்தினான். நான் ஓடிவந்து பாட்டி வீட்டில் ஒளிந்துக்கொண்டேன்.
அவன் வந்து அவள் எங்கே? என்று பாட்டியிடம் கேட்டான்.
என் பாட்டி காரணமே கேட்காமல் அதோ அலமாரி பின்னால் என்று சொல்லிவிட்டு அமைதியாகப் போய்விட்டார்கள்😑
அவன் என் ஜடையைப் பிடித்து இழுத்து கீழே தள்ளிவிட்டான்🤨
அந்த நேரத்தில் அவன் அம்மா வந்தார்கள்.
நான் உடனே அழுது, 🤕மாமி, இவன் அடிக்கிறான் என்று சொல்லி மாட்டிவிட்டேன்.
அவனுக்கு அங்கேயே நல்ல அடி.
என்னைப் பார்த்து முறைத்துக்கொண்டே, அடிவாங்கிக் கொண்டு போனான். 😂
இப்போது அந்த எல்லா சம்பவங்களையும் நினைத்தாலே சிரிப்பு வருகிறது.
அதுதான் பாட்டி வீடு.
தவறு செய்தாலும் சின்னச் சின்ன சண்டைதான்… ஆனால் அன்பு மட்டும் மிகப் பெரியது.
விடுமுறை முடிந்து திரும்ப வர வேண்டிய நாள் மிகவும் கடினம்.
சிறிது கோபம்… சிறிது சோகம்… சில நேரங்களில் கண்ணீரும் கூட.
ஆனால் அந்த சிரிப்பு, அந்த சுதந்திரம், அந்த அன்பு , இன்னும் மனதில் பசுமையாக இருக்கிறது.
பாட்டி வீடு என்பது ஒரு இடம் அல்ல…
ஒரு உணர்வு.
என்றும் மறக்க முடியாத  நினைவுகள்.
எப்போதும் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கும் நினைவுகள்           💜💛💙🧡🧚‍♀️😍🍭 ஒளிமிகு LUMINOUS